W niedzielę wyruszyliśmy na koncert jednego z moich ulubionych zespołów- As I Lay Dying. Jak zwykle był to jeden z wypadów, które warto pamiętać...
Droga nieco się dłużyła, ale dotarliśmy na czas. Pierwsze co zrobiłam to atak na merch. Całe szczęście były damskie koszulki i to całkiem niezłe. Co prawda tylko jeden wzór, ale to zawsze coś. Posiadam już jedną koszulkę AILD z ostatniej trasy, także nie narzekam. Mogłam się nią polansować na gigu, bo nikt takiej nie miał :)
Pierwszy zagrał jakiś polski zespół, którego nazwy nawet nie pamiętam. W sumie żadna strata, bo grali dość monotonnie... Przed headliner'em zagrał zespół Sylosis. Grupa ta pochodzi z Wielkiej Brytanii i gra całkiem nieźle technicznie, choć powiem szczerze, że taka muza mnie nie porywa. W końcu wszedł na scenę długo oczekiwany As I Lay Dying. Przecisnęłam się do samego przodu, żeby wszystko dobrze widzieć. Po jakimś czasie znalazłam się przy samych barierkach. Za moimi plecami krążył wielki młyn. Nikt nie szczędził nagromadzonej w sobie energii. Przez brak klimatyzacji wszystko się skraplało, toteż byłam mokra jakbym wyszła spod prysznica. Moje włosy przypominały zmoczony mop. Koncert był, co tu dużo mówić- mega! Kiedy zagrali całego seta, nadeszła chwila na łapanie cennych relikwii. Wyszłam z tej bitwy z dwoma siniakami, ale posiadam kostkę basisty :D Szkoda tylko, że jest tak zdarta od grania, że nie widać na niej sygnatury zespołu.
Publika nie chciała odejść spod sceny. Tym zachowaniem wyprosiliśmy bis. Na scenę wyszedł gitarzysta i powiedział, że zwykle nigdy tego nie robią- co jest prawdą. Zagrali jednak wyczekiwanego bisa!
Po całym zamieszaniu poszliśmy pod ich tour bus, aby zrobić sobie fotki i wziąć autografy. Nie było to wcale takie proste zadanie. Musieliśmy się troche naczekać zanim zespół wyszedł z klubu. Zrobiliśmy sobie fotki z wszystkimi członkami zespołu i zgarnęliśmy ich podpisy. Wszyscy byli przesympatyczni i bardzo miło potraktowali swoich fanów. Największe wrażenie wywarł na mnie Tim (wokalista). Byłam taka zawstydzona, że ciężko było mi wydusić z siebie jakiekolwiek słowo. Powiedziałam mu, że kocham jego wokal i że jest dla mnie inspiracją. Następnie za namową kolegów zaśpiewałam mu fragment ich piosenki ("Through Struggle"). Nie pamiętam nawet jak to skomentował, ale czułam się w pewnym sensie taka "mała". Myślę, że był zmęczony i nie chciało mu się wcale tego słuchać. Z każdym słowem miałam wyrzuty sumienia, że zajmuję jego czas. Być może było to tylko moje wrażenie. Tak czy inaczej, jest dla mnie na pewno wielką postacią sceny metal core i fajnie było móc zamienić z nim parę zdań.
Kiedy tak sobie staliśmy wśród grupki fanów, podszedł jakiś koleś i zapytał czy ktoś mówi po angielsku. Odpowiedziałam, że tak i wtedy padło pytanie o papierosy. Nie pamiętam co dokładnie odpowiedziałam, ale na pewno padło zdanie: I don't smoke. Nagle koleś wystawił oczy i się mnie pyta skąd pochodzę. Mówię, że z Polski, na co zareagował z zaskoczeniem. Powiedział, że mówię z brytyjskim akcentem. No tak, w końcu nauka na filologi jednak nie idzie w las... Szkoda tylko, że za wszelką cenę staram się mówić z akcentem amerykańkim, a wychodzi na to, że zaciągam jak rasowy brytol haha. Pogadałam chwilę z tym chłopakiem. Jak się okazało, jest to gitarzysta zespołu Sylosis. Tym bardziej poczułam się zaszczycona, gdyż był to brytyjczyk z krwi i kości, który "docenił" mój akcent- wow! Podałam mu swoje namiary na covery z youtube. Zapisał sobie Evelynn Nurth w telefonie, ale pewnie na tym się skończy. Ciekawe czy w ogóle będzie mu się chciało mnie przesłuchać i w jakiś cudowny sposób się do mnie odezwie... Szkoda tylko, że z nim nie zrobiłam sobie żadnego zdjęcia...
Cały powrót do domu to nieustanne gubienie się. Jechaliśmy dość dziwną trasą i ciężko było nawet z mapą. Polska ma to do siebie, że brakuje znaków kierunkowych oraz objazdowych... Przez godzinę próbowaliśmy wyjechać z Sochaczewa! Na każdym wyjeździe była zamknięta droga i nigdzie nie było wyznaczonych objazdów. Prawie jak labirynt. Po drodze wspominaliśmy kolesia, który wpieprzał się na każde zdjęcie z zespołem, jak to nazwałam "na krzywy ryj". Dosłownie właził w kadr wszystkim i robił miny, jakby wyszedł z psychiatryka. Chyba wszyscy mieli go dość, a zdjęcia będą musiały iść do przeróbki w photoshopie haha. Tym miłym akcentem kończę notkę, a pod spodem trochę fotek :)
with Phil (guitar)
with Josh (bass)
Ten Pan w okularach i żółtej koszulce to ten od krzywych min, jak widać na załączonym obrazku.
with Jordan (drums)
with Nick (guitar)
with Tim (vocal)
Souvenirs :)
